Consultatie bezoek

Gisteren 12 januari had ik voor Liam een afspraak staan voor zijn 2,5 jaarlijkse controle.
Kijken hoe hij het doet in zijn ontwikkeling.

Na Jamie en de goede ervaring bij het consultatie bureau had ik niet verwacht dat je bij een tweede minder nodig had.
Je weet wel meer maar voor mijn gevoel zijn wij veel meer met Jamie gegaan dan met Liam.
In het boekje van Liam staat ook niks geschreven bij de acht en negen maanden.
Maar zelf kan ik me daar ook niet veel meer van herinneren.

Bij aankomst dacht Liam dat we naar voetjebal gingen, elke zaterdag gaat Liam naar voetjebal in hetzelfde gebouw.
Uitgelegd aan Liam dat het geen zaterdag is en dat we naar de ‘dokter’ gaan.
Hoe moet je het anders uitleggen aan een kind van 2,5 jaar.
Bij binnenkomst was de o zo opgewekte Liam stil en rustig.

Nu moeten we niet meer onder begeleiding van zo’n assistente wegen en meten.
Vanaf een bepaalde maand moet je het zelf doen.
Liam vond het maar niks en wilde liever weggaan, omdat we toch vrij vroeg waren hebben we het lekker rustig aan gedaan.
Wat gespeeld en wat gek gedaan en toen vond Liam het toch wel goed.
Bij het wegen een spelletje van gemaakt en ging dit allemaal goed, hij woog 15kg bij het meten gingen we met de Olifant spelen die aan de muur hangt en zo kon ik Liam makkelijk meten.
95cm is dat ventje ik wist wel dat hij lang was, maar ik vind het zo groot klinken.
Dat was Jamie zeker nog niet met drie jaar.

Toen mochten we naar binnen, onze vaste ‘dokter’ was aanwezig en Liam leefde weer helemaal op.
Tegenwoordig noemt Liam alle oudere mensen opa of oma, dus ook deze meneer werd opa genoemd als Liam wat wilde laten zien.

In het gesprek ging Liam vanzelf spelen met de vormen en deed ze er gemakkelijk in.
Liam deed zelf het blokje erin die je pas vanaf 3 jaar moet kunnen, dus mama was trots.

Verder veel gesproken over zijn huid, omdat Liam veel last heeft van water wratjes maar deze moeten vanzelf over gaan.
Tenzij hij er last van gaat krijgen dan moet hij naar een dermatoloog.

Alles was dus allemaal goed, en deze mama was onwijs trots.

Nu moeten we pas weer met 4 jaar gaan en helaas weer de prikjes.

 

Facebooktwitter

Hallo

Volg mij
Facebooktwitterinstagram
Archief